Esen rüzgârın ağaçlar arasından süzülürken çıkarttığı ıslık sesi dağıtırken zifiri sessizliği, yetim kalmış düş mavisi umutlarımla, öyle savruk, öyle kendi başıma dolaşmaktayım en tenhalarda… Alışılmış bir hüzün var yine gözlerimde sevgili… Alacakaranlığın tam orta yerinde…
Sonsuz sensizliğe yürüyorum attığım her adımda... Yoruluyorum. Çakıl taşları ayaklarıma batıyor. Gözlerindeki ışıktan yoksun her karanlıkta yüreğim sızlıyor… Oysaki sonu sana çıkan, çiçekli bahar sokaklarında koşmak istiyor ruhum. Güneşim bildiğim gözlerine koşmak, dağınık saçlarım, çıplak ayaklarımla… Nerden estiği bilinmeyen rüzgârın bana getirdiği kokunla…
Ve yaşam yine devam ediyor sensiz ve bensiz… Islak eylül sabahının yaprağı gibi savruk düşlerle… Bir yanımda kederim bir yanımda hasret, gecelere hapsolmuş güneşe aç yüreğimle…
Oysa varlığın güneş gibiydi bana sevgili. Güneş kadar sıcak, güneş kadar parlak. Dokunurken gözlerinle gözlerime, en güzel şiirleri asıyordun kirpiklerime… Sesinin değdiği yere gizlenmiş mutluluklar dolarken hücrelerime, saklanırdık ağaçların gölgesine. Sevgiyi fısıldardık çiçeklerin yüreklerine. Gökyüzünde asılı bulutlara salıncak kurardık. Güneş hiç batmazdı. Karanlık hiç olmazdı. Evrene dar gelen mutluluğu solurken dizlerinde gözlerim kapalı, nemli saçlarımda dolaşırdı ellerin. Tel tel şevkatini ekerdin..Ve sevgini..Bense gözlerimi açmaya korkardım…Rüya bitmesin diye…
Gidişinin üzerinden günler ve aylar ve yıllar geçti de, gözlerinin buğusu geçmedi benden.Çünkü buğulu bir ela ile başlamıştı bu veda..Gözlerimin yaşı ıslatırken ceketini,feryatlarımda ıslattı mı seni sevgili? Hiçbir zaman duymayacağın sessiz çığlıklarım gözümün yaşıyla hasret kokan havaya karışırken bir sır olarak bütünleşiyordu yüreğimle… Peki, çaresiz duruşuna astığım duaları hissettin mi sevgili? Kulağına fısıldadığım o son söz yükselirken gökyüzüne, gözlerinin buğusunu emanet ediyordun gözlerime. Şimdi her baktığında gökyüzüne fısıldadığım son sözü hatırla sevgili... Hiçbir şey değişmedi !
Ve Yaşam yine devam ediyor sensiz ve bensiz... Islak eylül sabahının yaprağı gibi savruk düşlerle… Ve şimdi yüzümü dönsem de güneşe, sensizliğin gölgesi düşüyor yinede yüreğime.
